AS SEEN IN BERGEN MAGAZINE. BY FRANK PETERS

Huilende wolven
bij maanlicht

Op wildsafari
in de Apennijnen

Valeria stuurt wolvengehuil via een megafoon de vallei in. Het duurt niet lang tot de wolven antwoorden. Een intens geluid. Ze zijn er! We kunnen ze niet zien, maar we voelen hun aanwezigheid. Het licht van de maan valt over de bergen in de wolven laten gebeuren dat we niet welkom zijn.

Een dag eerder neemt berggids Valerie Roselli mee op een onvergetelijke tocht door het Nationaal Park Abruzzo, Lazio en Molise in Italië Apennijnen. Het is maart in er ligt nog sneeuw op van toppen rond het meer van Barrea. Een dun laagje rijp heeft zich vastgeklampt aan grassprieten in dorre bladeren op het pad richting ons eerste uitzichtpunt. Onderweg stuiten we op de resten van een paard. "In dit gebied hebben wolven een unieke jachtmethode ontwikkeld", vertelt Valeria. "Ze drijven hun prooidieren naar door rand van een afgrond waarop ze vallen. Daarna slaan ze definitief toe. Het zijn heel slimme dieren. "Hoogstwaarschijnlijk was dit ook het tragische lot van dit paard, waarvan de botten als van onderdelen van een ontmantelde motor door elkaar heen liggen.

 

Stille getuigen die ontzag inboezemen. In het park leven ongeveer tien roedels, die bestaan ​​uit zeven tot negen wolven. "Maar pas geleden telde ik er elf bij elkaar. Dat is heel zeldzaam. Ze waren helaas ver weg op ongeveer 800 meter afstand, maar het was toch mooi om te zien ". Valeria heeft ze ook van heel "Ik was op zoek naar sporen in keek zelfs op. Recht in het gezicht van een wolf " Op de uitkijkplaats hebben we een geweldig uitzicht over het meer. Er hangt mist boven het water. De morgenzon scheert langs de bergen. Met van verrekijker van Valeria turen we naar het landschap. We zien een vos, herten in paarden. 

 

 

Met uitsterven bedreigd 

In 2011 is voor het laatst onderzoek gedaan naar de wolvenpopulatie. Sindsdien is die populatie stabiel, zo vermeld uit waarnemingen. Beren Zijn Wel in Gevaar. Ondanks van geboorte van elf jongen in 2019 zijn er van de marsicaanse bruine bier, een ondersoort van de bruine beer die in het gebied al eeuwen geïsoleerd leeft, nog maar vijftig over.

Hoewel deze beren zich normaal gesproken nauwelijks laten zien, is er toch één beroemd exemplaar: Mario.  Hij haalde van nationale tv-zender in heeft meer dan 18.000 views op Youtube. Mario is een groot mannetje dat had geleerd dat hij voedsel kon vinden in het dorp Villa Vallelunga.  Op een zomernacht in 2017 drong hij een huis binnen en at in de keuken een maaltijd op.

 

 

Toen de heer des huizes op het gestommel af kwam in de beer zag, wekte hij zijn familie in begon herrie te maken om Mario weg te jagen, maar de beer bleef in de keuken.  Uiteindelijk reageerde Mario wel op een waarschuwingsschot van een opgeroepen parkwachter in vluchtte het huis uit. "Pas geleden is hij in een straat in mijn dorp Pescasseroli gesignaleerd, dus hij heeft nog niet veel geleerd", lacht Valeria die voor de duvel niet bang is.  "Ooit ben ik tijdens een wandeling met een groep mannen een beer tegengekomen. Een mooi beer, groot en met een prachtige, glazende vacht. De beer bewoog een beetje naar voren. De mannen werden lijkbleek, maar ik ben rustig blijven kijken en uiteindelijk vertrok de beer." Valeria adviseert om bij een ontmoeting met een marsicaanse bier in eerste instantie niets te doen, in tegenstelling tot andere berensoorten die je juist moet afschrikken.

Leven met wolven 

Wolven zijn niet gevaarlijk voor mensen. Valeria heeft een verklaring voor het angstbeeld dat bestaat in dat komt niet alleen uit sprookjes. "Wolven aten de kadaver vers van mensen op de talrijke slagvelden die Europa heeft gekend. Dat is geen fijn beeld. Ze kruisten zich ook met honden, waarvan van nakomelingen agressiever werden, maar aanvielen." Vee is echter niet veilig. Boer Claudio di Domenico uit Villetta Barrea verloor vorig jaar zes schapen in één koe. Als hij geen voorzorgsmaatregelen zou treffen zouden er nog veel meer zijn. 's Nachts gaan de kalveren, drachtige koeien in schapen terug op stal. "De andere koeien kunnen zichzelf vrij goed beschermen deur dicht bij elkaar jij gaat staan ​​in naar achteren jij trappen bij een aanval", vertelt hij.

Op de oude boerderij warm ik een beetje op in de vroege lentezon. Op de boerderij hangt een aangename roest. Vader Vincenzo doet het ook rustig aan. We wisselen een paar blikken uit. Hij lacht. Een man op leeftijd met een verweerde kop, maar toch fris in heel fotogeniek. Van Claudio krijgen we in het kleine winkeltje zijn eigen Monte Greco-kaas voorgeschoteld. Buiten drinkt een oud paard uit een afbrokkelend betonnen waterreservoir. Rond het erf lopen zes grote honden, die ook meegaan met de schapen op de bergweiden. Van honden dragen een zogeheten v'r'ccal om hun nek. Dat is een zilvergrijs getinte metalen ketting met pinnen, die hen beschermt tegen een wolvenaanval.

Desondanks lukt het van wolven soms toch om een ​​schaap te grijpen. "Afgelopen zomer, op een hete dag, lagen alle dieren te slapen," zei Claudio. "Toen één van de schapen wakker werd in een stukje ging lopen, werd ze gedood in opgegeten." Hoe tragisch ook, toch is hij trots op wolven in het park. 'Het zijn onze wolven, die hier naar het eeuwenlang leven. Ze horen hier thuis in zijn verweven met onze cultuur.'

 

Poep in sporen 

Tegen het einde van de middag starten we ontmoetten een tocht van drie uur naar Rifugio Terraegna op 1780 meter hoogte.seren we een cameraval waarop vooral mannen te zien zijn, maar af en toe ook wild. Valeria laat ons een filmpje met wolven zien. Ze kan er met veel passie over vertellen, maar waar ze nog enthousiaster van wordt is poep. Poep van edelherten, wilde zwijnen in knaagdieren doet haar hart sneller kloppen in van de uitwerpselen van beren en wolven u-wordt ze bijna lyrisch. Geen gids die zoveel over poep weet als Valeria Roselli. We staan ​​een paar minuten stil bij een wolvendrol. "Je kunt er zoveel in zien. Wolven eten hun prooidieren met huid en haar op. Die haren vind je terug in hun ontlasting in zo kun je precies zien wat ze hebben de gegeten, maar ook in welke conditie ze zijn." Haar oprechte toewijding is zo aankelkelk, dat ik zelf ook een beetje van poep begin te houden.

 

 

Hogerop in de Terraegna-vallei binden we onze sneeuwschoenen onder worden we getrakteerd op een prachtige zonsondergang. We hebben zicht op Monte Marsicano, met 2245 meter van hoogste berg boven de vallei, in lopen in een pastelgetinte wereld richting van berghut waar we bij maanlicht arriveren. Van Hut Stamt Uit 1950 in Werd Gebouwd Voor Schaapsherders, Maar Raakte Langzaam in Verval. In 2016 deed de akte de Organisatie Wild Life Adventures, waarvan Valeria deel uitmaakt, een aanvraag voor het realiseren van een verblijf. Door een investering van veertigduizend euro (dankzij een lening van Rewilding Europe Capital, een organisatie die projecten in verantwoord natuur- toerisme en ecologisch herstel ondersteunt) kunnen we nu bij een comfortabel haard- vuur genieten van een Italiaanse maaltijd met lokale specialiteit: Scamorza-Kaas.

Kruispunt van wild Het is net licht, knetterkoud maar toch lekker. Boven ons een strak blauwe hemel. Onder ons sneeuw met een dun ijslaagje waar je soms doorheen zakt als een lepel die door het bovenlaagje van een goede crême brûlée breekt. Valeria neemt ons mee naar een boom die op een half uur lopen van de hut ligt. Beetje vreemd, want er staan ​​genoeg bomen op nog geen vijf minuten afstand, maar dit is een bijzonder exemplaar. Met haar scherpe blik kijkt ze langs de bast in haalt er een haar vanaf. "Kijk, een berenhaar", zegt ze triomfantelijk in doet vervolgens voor hoe beren hun rug tegen de boom schuren. Beren plassen er speelt bij om hun geur achter beat you. Dat laat Valeria overige achterwege.

 

 

Het bijzondere is dat deze boom niet alleen op de berenroute ligt. Ook wolven laten er hun sporen achter, herten en reeën ruiken eraan, vossen schuren met hun zij langs de bast, dassen poepen er in de buurt in wilde zwijnen lopen er rustig aan voorbij. Het is een kruispunt van wild. National Geographic-fotograaf Bruno d'Amicis, die we later vandaag ontmoeten, in Umberto Esposito, door grondlegger van Wildlife Adventures in onze kok in de rifugio, heb-boom boom een ​​jaar lang gefilmd. Het resultaat is een video van bijna drie minuten met dieren die dit kruispunt passeren. Vandaag zien we helaas geen wolven van ander wild, maar we vinden wel waar sporen. "Het zien van wolven is geen garantie", Zegt Valeria altijd aan geïnteresseerde bezoekers. "Ik wil van mensen graag iets leren over de natuur in ze zoveel mogelijk laten zien, maar de natuur volgt haar eigen pad. Respect in leren zijn veel stemmen dan de natuur te willen beheersen in er eisen aan te stellen."


Topdag 

Over de 'crême brûlée' wandelen we terug naar de hut in binden de sneeuwschoenen opnieuw onder. Na een warme kop thee vandaan we een stukje richting Il Codone (1929 m). Het landschap met de besneeuwde toppen van de Montagna Grande op de achtergrond in La Terratta (2208 m) als hoogste punt wordt steeds mooier. Ook zonder wild is het een prachtige tocht. Dit is het terrein waar Valeria zich thuis voelt. Met een glimlach in een pittig tempo hoge ze naar de top. Boven, waar we Bruno ontmoeten, kijken we zien uit over van Apennijnen. Eenmaal terug in het bos lopen we langs eeuwenoude beuken, die aan alle kanten behaard lijken te zijn. Vanuit de oksels van hun takken vanuit, aan de 'onderarmen' in op hun stam groeien weelderige baardmossen als een vacht van kriebelende haren. "Hoe meer baard, hoe beter", vertelt Bruno.

 

"Baardmossen zijn gevoelig voor luchtvervuiling. Als de lucht vervuild raakt sterven ze af. Ze zijn vooral komt naar je toe in dit soort natuurlijke oude bossen, waar bomen meer dan two- honderd jaar kunnen worden. Sommige zelfs meer dan driehonderd jaar. "De oudste boom in het nationale park is met 580 jaar ook de beste beuk ter wereld." De bomen zijn belangrijk voor het ecosysteem, met naam vanwege de noten ", vervolgt Bruno." Beren houden van beukennoten omdat ze er snel vet van worden. Ook muizen vinden van noten lekker in dat zijn weer goede prooidieren voor roofvogels en vossen. 

Huilen bij maanlicht

Aan het eind van de middag wandelen we naar een ander uitzichtpunt in het park. Aan de rand van een afgrond turen ontmoetten we de verrekijker naar de tegenoverliggende bergrug op zoek naar wolven. Nog niets te zien, maar de setting is indrukwekkend.

Langzaam valt de avond. Wolken trekken schichtig voorbij de maan, om zich vervolgens uitgestrekte klampen aan de bergtoppen. Valeria haalt uit haar rugzak een megafoon in laat via een geluidsopname het gehuil van een eenzame wolf horen. Niet lang daarna klinkt vanuit vallei het antwoord van een roedel. Ze zijn er! Een intens gehuil galmt door het landschap. Valeria Kijkt Haar Ogen Uit. "Het is geen warm welkom hoor", zegt ze zacht. "Ze willen laten weten dat dit hun territorium is. Geen plaats voor een eenzame wolf. Maar wat ongelooflijk mooi, zelden zoveel gehuil gehoord als nu." Bruno Beata Het. "Een prachtig cadeau." Van Wolven Zijn Heel Dichtbij. Even stopt het gehuil, maar dan keert het terug. Een oergeluid dat diep doordringt. We zien de wolven niet, maar hun aanwezigheid is voelbaar. Een ervaring om nooit vergeten.

 

Extract from an article featured in Bergen Magazine. By Frank Peters,  https://www.frank-peters.nl , March 2020.

Subscribe to Bergen Magazine here or download the pdf here.